Οταν πριν απο πεντε χρονια ψαχνοντας μια συνταγη για καραμελωμενα πορτοκαλια στο διαδικτυο, τοτε που ηξερα δεν ηξερα καλα καλα να γραφω στο word ή να σερφαρω εστω στοιχειωδως, δεν πιστευα και δεν περιμενα οτι μια τετοια αναζητηση θα με μαθαινε αλλα και θα με εφερνε εδω ακριβως...
Εχοντας δε , περασει και απο ταχυρρυθμα σεμιναρια εκμαθησης των βασικων δεξιοτητων στο σχολειο που βρισκομαι , ηταν τουλαχιστον ντροπη να βλεπω οτι ελαχιστα στοιχεια αφομοιωνα αφου δεν εκανα εξασκηση οταν γυριζα στο σπιτι. Η εικονα της μαμας που οταν γυριζει απ τη δουλεια και δεν ξερει απο που να πιασει και που να τελειωσει!!!. Πού χρονος για εξασκηση στον υπολογιστη...?
Και τοτε γνωρισα, μεσα απο τα...πορτοκαλια, τις "Συνταγες της Παρεας".Μια δροσερη και νοστιμη συντροφια που απαντησε σε πολλες αποριες μου,μ' εβαλε για τα καλα στο γευστικο κοσμο της δημιουργιας μεσα στην κουζινα, μου εμαθε μυστικα και κολπα,αλλα κυριως και πανω απ ολα , αυτο το να το πω απο-την-κοιλια-της-μανας-μου χομπυ, με ωθησε να αρχισω να σκαλιζω και να ψαχνω τον υπολογιστη αφου επρεπε να τον μαθω προκειμενου να επικοινωνω πιο ανετα με τις αλλες....μαγειρισσες .!!!!
Ρωτωντας πας στην πολη!!!
Ρωτα απο δω, ρωτα απο κει, ρωτα το συζυγο, τη φιλη , τους μαθητες μου (κυριως αυτους) και εφαρμοζοντας τις οδηγιες τους , συμπληρωνα το puzzle, αυτο που τελικα δεν συμπληρωνεται ποτε, αλλα που όπου κι αν εχεις φθασει, νιωθεις ικανοποιημενος.
Κι εδω ερχεται το καλυτερο...
Σε μια εποχη που εξαιτιας συγκεκριμενου συμβαντος ειχε εξαφανιστει απο το μυαλο μου η εκτιμηση στο ζητημα "φιλία", εφεραν οι συγκυριες στο δρομο μου καποιες ψυχουλες...αναπαντεχα, απροσδοκητα κι ανελπιστα ...Κι αλλες μαμαδες, νοικοκυρες, εργαζομενες και συζυγοι, βρεθηκαμε να συζηταμε για τα θεματακια μας, τα νευρα μας, τις εγνοιες μας , τα παιδια μας, τα ...πιο μεγαλα παιδια μας (τους συζυγους δηλαδη...) το τι μας λειπει, το τι θυσιαζουμε για να ειναι η οικογενεια καλα!!! Η Παρεα μεγαλωσε και εγινε πιο ζεστη και πιο οικεια..Τηλεφωνηματα συμπληρωσαν το...μενου και εξοδοι για καφεδακι ,οχι συχνες αλλα σιγουρα με λαχταρα για επικοινωνια και κουβεντουλα.
Στο τωρα...
Tωρα πια ο κυκλος ναι μεν, αναγκαστικα περιοριστηκε, απο τις πολλες μανουλες,μαγειρισσες και νοικοκυρες σε καποιες μετρημενες φιλες, εξαιρετικα αξιολογα και ζεστα ατομα που λες "δεν θελω να φυγουν απ τη ζωη μου οσο υπαρχω!!!!".
Πως ειναι οταν βραζεις το χυμο των σταφυλιων και απο πολλα κιλα μενει στο τελος το συμπυκνωμα, το πετιμεζι!!???Ετσι κι εμεις!!Αναζηταμε η μια την αλλη,να μοιραστουμε τις σκεψεις μας, να μαθουμε αν ειναι ολες καλα, να κανονισουμε να βρεθουμε,με ...μεγαλα αυτια που ξερουν να ακουν, να κλαψουμε ανοιχτα μπροστα τους και μαζι τους για να μοιραστουμε την εγνοια και τον καημο, να γελασουμε με την ψυχη μας, να προσφερουμε ό,τι μπορουμε, τη συμβουλη, τη σκεψη ,,ακομη και το απλουστερο ,που ομως ειναι πολυτιμο γιατι ειναι...απο καρδιας!!!!
Μακαρι να παλιωσουμε σαν καλο γλυκο, σαμιωτικο κρασι......
Σας φιλω ολες!!!Στολιζετε την καρδια μου και το ξερετε..... <3
.
Πολύ όμορφο Αναστασία μου!
ΑπάντησηΔιαγραφήΜαζί μάθαμε και ακόμη μαθαίνουμε, με πολλές αξιόλογες φίλες, να φτιάχνουμε τα "καραμελωμένα πορτοκάλια".
Ευχαριστώ που ανήκω κι εγώ στις "μετρημένες φίλες", της τόσο όμορφης και διαλεχτής παρέας.
Αναζητώ την παρέα σας, να μαθαίνω κι άλλα... να μοιραστώ σκέψεις, εικόνες, χαρές, δάκρυα, γέλια, να στολίζετε όμορφα και τη δικιά μου καρδιά!
Φιλιά σε κάθε μια ξεχωριστά.
Τασούλα μου, σου εύχομαι απο καρδιάς το βαζάκι σου με το πετιμέζι της φιλίας, να είναι είναι πάντοτε γεμάτο και να απολαμβάνεις τη γλύκα του στα εύκολα αλλά και στα δύσκολα της ζωής σου!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλοτάξιδο το μπλόγκ σου στις απέραντες θάλασσες του ίντερνετ, γιατί τέτοιες όμορφες γωνιές δύσκολα βρίσκεις σαν και αυτή εδώ. Καλώς σε βρήκα!!!